Sandalen voor eekhoorns met hallux valgus.
Zweetbanden voor linkshandige yogadocenten boven de 43.
Coaching voor hoogsensitieve ondernemers die alleen op dinsdag beslissingen durven nemen.
Ok, een tikkeltje overdreven natuurlijk. Maar zo voelt niche-advies soms wel.
Als startende ondernemer krijg je het vrijwel direct te horen.
Je moet specifieker zijn. Smaller. Scherper.
Niet “webdesigner”, maar “webdesigner voor coaches in de zorg met een spirituele inslag”.
Niet “coach”, maar “coach voor vrouwelijke ondernemers met bindingsangst en een overbelaste creditcard”.
Want: “hoe kleiner je niche, hoe duidelijker je boodschap.”
En “Hoe duidelijker je boodschap, hoe beter je scoort in Google.”
En scoren in Google vergroot uiteraard weer je kans op klanten.
Vanuit klassiek marketing perspectief bekeken is dat ook best logisch.
Maar wat logisch klinkt, is niet automatisch ook de juiste route.
Zeker niet als je nog aan het ontdekken bent wie je bent, waar je energie van krijgt en welk spel je eigenlijk wilt spelen.
Sommige mensen weten al vroeg wat ze willen en blijven daar hun hele leven bij. Eén carrièrekeuze, jarenlang volgen, misschien wel veertig jaar voor dezelfde baas. Ik? Absoluut niet.
Als kind had ik geen helder plan. Ja, ik wilde muzikant worden – net als Ray van 2Unlimited. Ik had zelfs zo’n raar kuifje. Maar verder? Geen idee. Omdat leren en studeren zo belangrijk was in mijn familie, deed ik braaf wat werd verwacht. Leuk vond ik het niet. Dat merkte je: ik bleef twee keer zitten en brak twee studies af. Na een jaartje in Engeland besloot ik toch muziek te volgen.
Maar zelfs daarin kon ik niet echt kiezen: eerst gitarist, toen DJ/producer. En aan één muziekgenre houden? Nope. Oldskool rave, acid, melodic techno, chillout… alles fascineerde me.
Na de coronacrisis begon het opnieuw: video editing, motion graphics, programmeren, marketing, web design… én een flinke duik in persoonlijke ontwikkeling. Iedere stap voelde als experiment, als ontdekken wat écht bij mij past.
Een niche kiezen? Alleen het idee al geeft me jeuk. Het voelt als een hokje, een gevangenis in plaats van een hulpmiddel. Ik ben nieuwsgierig, veelzijdig en hou van afwisseling. Mijn drang om te leren, uit te proberen en te creëren laat zich niet in één vakje stoppen. En dat is helemaal oké.
Niche-denken wordt niet voor niets zo vaak aangeraden. Het biedt iets waar veel ondernemers diep naar verlangen: richting. En richting geeft rust.
Stel dat je je alleen nog richt op Pinterest-marketing voor ambachtelijke bakkers. Plots valt een hoop ruis weg. Je hoeft niet meer na te denken over álle ondernemers, álle platforms of álle mogelijke problemen. Je verdiept je in één wereld, leert hun taal spreken en maakt content die logisch aansluit. Alles wat daarbuiten valt, mag je laten liggen.
Paradoxaal genoeg voelt die beperking vaak als vrijheid. Je hoeft niet steeds te twijfelen voor wie je iets maakt. De vraag wordt niet langer “voor wie is dit?”, maar “welke invalshoek kies ik voor deze doelgroep?”
Ook vanuit marketingoogpunt is het een aantrekkelijk model. Voor zoekmachines werkt focus simpelweg beter. Draait al je content om één onderwerp of één type klant, dan word je sneller gezien als expert. En zodra je gaat adverteren, hoef je niet meer met hagel te schieten. Je werkt als een scherpschutter in plaats van iemand die hoopt dat er ergens iets blijft hangen.
Kortom: niche-denken biedt overzicht, meetbaarheid en voorspelbaarheid – precies de houvast waar veel ondernemers naar zoeken.
Niche-denken zelf is geen probleem.
Het probleem is wanneer het wordt ingezet.
Bij veel startende ondernemers gebeurt dat moment simpelweg te vroeg. Nog voordat je weet hoe je werkt. Waar je energie van krijgt. Wat je volhoudt als het even tegenzit. Of welk spel je eigenlijk wilt spelen.
Zeker in de beginfase leer je niet door te plannen, maar door te dóén. Door te proberen, te voelen, soms iets te lang door te gaan en daarna bij te sturen. Je ontdekt jezelf in beweging, niet op papier.
En toch lijkt het alsof je vanaf dag één een glasheldere niche moet formuleren. Alsof alles al vastligt. Alsof twijfel iets is wat je zo snel mogelijk moet oplossen, in plaats van iets waar je eerst naar mag luisteren.
Vooral voor creatieve en bewustere ondernemers voelt dat benauwend. Niet omdat je geen keuzes wilt maken, maar omdat je voelt dat een te vroege keuze je kleiner maakt dan je bent. Je interesses lopen uiteen. Je talenten ook. En juist die combinatie maakt je waardevol.
Experimenteren is dan geen omweg, maar onderdeel van het proces. Door te doen ontdek je waar je wél en niet van aangaat. Door verschillende dingen uit te proberen, ontstaat er vanzelf richting. Niet als een strak plan, maar als een patroon dat zich langzaam aftekent.
Dat zie je ook terug bij wat Marie Forleo de multipassionate entrepreneur noemt: mensen met meerdere interesses en passies. Niet omdat ze onrustig zijn, maar omdat hun brein en energie zo werken. Zij floreren niet door alles tegelijk in één aanbod te proppen, maar door ruimte te nemen om te ontdekken wat samenhangt, wat mag blijven en wat weer losgelaten kan worden.
En hier zit een belangrijke nuance: breed beginnen betekent niet dat je vrijblijvend bezig bent. Het betekent dat je bewust kiest voor leren boven optimaliseren. Voor ervaring boven positionering. Voor timing boven dogma.
Pas wanneer je merkt dat bepaalde vragen steeds terugkomen. Dat bepaalde klanten je energie geven. Dat bepaalde thema’s zich blijven aandienen… dán begint een niche logisch te voelen. Niet als een hokje, maar als een samenvatting van wat er al is.
Tot die tijd mag het rommelig zijn. Onvolledig. In beweging.
Dat is geen zwakte. Dat is groei.
Als niche-denken te vroeg komt, ontstaat vaak een ander vraagstuk:
“Maar hoe laat ik mezelf dan wél zien?”
Het antwoord dat hier vaak over het hoofd wordt gezien is verrassend simpel:
door jezelf te laten zien.
Niet als expert en allesweter, maar als ondernemer en mens in ontwikkeling.
Personal branding wordt vaak verkocht als een strak imago, een zorgvuldig geconstrueerd verhaal en een reeks vaste kernboodschappen. Alsof je eerst moet beslissen wie je bent en hoe je gezien moet worden, voordat je naar buiten mag treden. Maar in de praktijk werkt het precies andersom.
Voor veel ondernemers ontstaat helderheid juist door zichtbaar te zijn terwijl je nog onderweg bent.
Wanneer jij jouw gedachten deelt, je vragen hardop stelt, je inzichten verwoordt en je keuzes onderzoekt, gebeurt er iets interessants. Je krijgt spiegeling. Resonantie. Soms weerstand. En juist daardoor wordt steeds duidelijker wat bij je past en wat niet.
In plaats van jezelf vast te zetten in één doelgroep of één aanbod, wordt jij het middelpunt.
Jouw visie. Jouw manier van kijken. Jouw toon.
Je hoeft nog niet te weten welke rol je hebt of wie je ideale klant is. Als mensen je volgen omdat ze zich herkennen in hoe jij denkt, voelt een verschuiving later niet als een breuk, maar als een logisch volgende stap.
Dit is ook waarom personal branding zo goed werkt voor multipassionate ondernemers. Niet omdat je alles tegelijk doet, maar omdat je één constante hebt: jezelf als gids. De thema’s mogen bewegen, zolang het gevoel daarachter helder blijft.
Op deze manier wordt marketing geen trucje meer, maar een verlengstuk van wie je bent. Je content wordt lichter. Je keuzes scherper. En je publiek vanzelf duidelijker.
Niet omdat je jezelf kleiner maakt.
Maar omdat je jezelf durft te laten zien zonder alles al dicht te timmeren.
