“Ben je nou alweer je website aan het veranderen?” vroeg Gemma met bezorgde en licht geïrriteerde stem terwijl ik snel mijn scherm wegklikte. Ik mompelde iets over een paar kleine wijzigingen en dat het goed zou zijn voor Google ofzo. Bullshit uiteraard.
Ik was inmiddels vaker van design en tekst gewisseld dan van onderbroek. Ik snapte haar frustratie dus maar al te goed. Ik moest mijn aandacht verleggen naar klanten vinden, maar iets hield mij telkens tegen. Alsof mijn website niet echt ‘mij’ voelde. Alsof mijn aanbod niet goed genoeg was. Weken en maanden gingen voorbij in hetzelfde patroon: een geniale ingeving, alles op de schop, en dan weer vastlopen.
En ik ben hier niet de enige in. Ik zag dit patroon ook bij klanten: 398 verschillende logo-ontwerpen, teksten die eindeloos herschreven worden, websites die door alle aanpassingen een lappendeken van stijlen zijn geworden.
Er blijkt zelfs een woord voor te bestaan: het Imposter Syndroom. Het gevoel dat je niet goed genoeg bent, ondanks dat je dat wel bent. Alsof je een bedrieger bent die elk moment door de mand kan vallen. Ik heb meer dan 12 vijfsterren reviews en hoor regelmatig hoe waardevol de samenwerking was — en toch. Ook topsporters, CEO’s en wereldberoemde artiesten hebben er last van.
Als kind was school het allerbelangrijkste wat er bestond. De familie van mijn moeders kant bestond uit archeologen, burgemeesters, professoren en hoge rechters. Ik moest en zou de hoogst mogelijke opleiding halen. Zonder diploma zou er niks van mij terechtkomen.
Maar ondanks dat ik volgens tests makkelijk universitair niveau aankon, liep school bij mij voor geen meter. Als ADD’er leer ik prima, maar alleen als iets mij echt interesseert. Als vierjarig jochie kon ik vrijwel alle dinosaurussen opnoemen. Een rijtje Franse woordjes leren resulteerde steevast in een onvoldoende. En dus bleef ik twee keer zitten.
Het duurde tot ver in mijn HBO-studie voordat iemand mij de juiste vraag stelde. Toen ik bij mijn stagebegeleider weer eens klaagde over mijn studie zei hij: “Als je het niet leuk vindt — waarom stop je er dan niet mee?”
Toen hij vervolgens vertelde dat hij motivatie veel belangrijker vond dan diploma’s zette dat mij aan het denken. Een paar weken later pakte ik midden in de les mijn spullen en vertrok. Nooit meer teruggekeerd. En bijzonder genoeg verdwenen mijn slapeloze nachten vrijwel direct daarna.
Bij mijn oudste zoon zie ik hetzelfde patroon ontstaan. Op de staatschool hier in Portugal wordt hij beoordeeld op wat hij niet kan. En dat terwijl hij ondertussen vloeiend drie talen spreekt. Het systeem drukt iedereen door dezelfde trechter en noemt degene die er niet doorheen past een probleem.
Maar het probleem is niet jij. Het systeem faalt jou, niet andersom.
Na een zelfgemaakte carrière in de muziek en twee emigraties —waarvan één met kinderen — geloof ik dat je zoveel meer kunt dan je zelf denkt. De kortste weg naar een business èn leven dat klopt begint niet bij de juiste strategie of het perfecte design. Hij begint bij het geloof dat jij er al goed genoeg voor bent.
Dus vertel: wat stel jij uit omdat je denkt dat je er nog niet klaar voor bent?
